czwartek, 19 października 2017

Wycieczka do Wrocławia? Czy warto? Ja poproszę jeszcze raz.

Przyszła kolej na post, który miał powstać prawie dwa tygodnie temu, ale wyszedł inny.

W pierwszy weekend października pojechaliśmy z D. do Wrocławia.
Wcześniej w piątek byliśmy na przysiędze naszego SUPERŚWIADKA.
Chłopak zaciągnął się do woja!
Ach ci faceci w mundurach...
Dają rade!

Więc skoro już zrobiliśmy tyle kilometrów, Rudy mógł stawić się w jednostce dopiero w poniedziałek rano, a ja miałam wolny weekend to czemu z tego nie skorzystać?
Pierwszy wolny weekend od dłuższego czasu, ufff...
Przyznam szczerze, że pogoda nas nie rozpieszczała. Zimno i mokro przez całe trzy dni. Wiało okropliwie.
Ale jedno trzeba przyznać.

WROCŁAW JEST PĘKNY.

Ma swój niezwykły klimat.
Co prawda oprócz Satrego Miasta i ZOO nie widzieliśmy za dużo, ale tak naprawdę więcej nam nie było potrzeba.
Pokój wynajęliśmy przy samej Starówce.
Mieszkanie ładne, w bloku, świeżo po remoncie.
Naprawdę fajne.

CITY CENTRAL HOSTEL godny polecenia :)

Afrykarium we wrocławskim ZOO POWALA...
Jest niesamowite, przepiękne, egzotyczne.
Byłam w ZOO w Łodzi, byłam w Warszawie.
Nieporównywalna różnica.
Cena biletu dla osoby dorosłej wynosi 45zł.
Zupełnie poważnie - warte tych pieniędzy.
My, żeby uniknąć tłumów od razu po wejściu do ZOO poszliśmy właśnie do Afrykarium.
I szczezrze nie polecam takiej kolejności.

Obejrzyjcie sobie wszystko co można zobaczyć na zewnątrz a Afrykarium zostawcie sobe na końcu.

Nie ze wględu na tłumy, zmęczenie czy cokolwiek innego.
Po prostu jak zobaczycie co tam jest, to cała reszta nie zrobi na Was najmniejszego wrażenia.
Dech zapiera w piersi, a lwy, małpy, pająki i ptaki to pikuś.
Poniżej wklejam kilka fotek, które jak się domyślacie, nie dają tego wrażenia, jak widzi się to na żywo.


Świetną opcją dla rodzin z dziećmi są WROCŁAWSKIE KRASNALE.
No dobra, pojechaliśmy bez Młodego, ale wiecie jaką miałam frajdę ze znajdywania tych stworków?
Nie wiedziałam ile ich się znajduje w całym mieście, więc każda kolejna zdobycz była bardzo cenna.
Ponoć jest nawet do tego aplikacja na telefon.
Najwięcej udało mi się znaleźć przed samym wyjadem.
Dopiero jak już spakowaliśmy tyłki do auta w drogę powrotną pokusiłam się na sprawdzenie w internecie ile ich tam jest.
Ja znalazłam 23.
A ich jest ponad 400!
Szok!
Szybko zrzedła mi mina jak się okazało, że tak mały odsetek ich widziałam.
Ale biorąc pod uwagę jak mały obszar przemierzyliśmy to w sumie nie jest źle.
(jakoś trzeba się pocieszać)

Już od dawna mówiłąm D., że chętnie wybrałabym się do Wrocławia obejrzeć miasto, pozwiedzać.
I będę mu to mówić dalej.
To miasto jest piękne i szkoda, że tak mało widzieliśmy.
Jest jeszcze mnóstwo miejsc do zobaczenia.
Nie mogę się doczekać :)




Ev.    








                                                                                                               




























































Zdjęcia autorstwa mojego i Damiana :)     

                      

wtorek, 10 października 2017

Dziś doceniam. Kocham. Szanuję. Cieszę się życiem.


Krótka historia matki pracującej, czyli post który miał być o czymś innym.


Za nami ciężki okres. Nawet bardzo.
Na szczęscie jest już nieco lżej, udało się nawet uzyskać cały weekend wolny.

O Mamo! Jakie to jest piękne! Mieć CAŁY WEEKEND WOLNY!!!

Szczerze zaczynam tęsknić za wolnym i wieczorami i wolnymi weekendami. I wolnymi dnimi :D
Czyli zaczynam tęsknić za macierzyński , którego tak bardzo miałam dość.
Tak bardzo chciałam się wyrwać z domu.
Do ludzi.

A teraz?
Po tygodniu na zwolnieniu lekarskim naprawdę dałabym dużo, żeby tak w domu posiedzieć z miesiąc...
Jak na porządną matkę i żonę nie miałam czasu na odpoczynek.
Zaległe pranie, prasowanie i porządki nie dały mi spokoju.
Nie jestem osobą, która ciągle narzeka. Ale naparwdę jak coś mi daje porządnie w kość zaczynam dopiero o tym otwarcie mówić.
Znaczy się, że jestem zmęczona ogarnianiem domu, Młodego i pracy.
Inaczej by było jakbyśmy mieli szansę dostać się do żłobka.

Chyba byłabym Panią Świata :D

Serio, miałabym chwilę, żeby odsapnąć.
I o dziwo ten post miał być o zupełnie czymś innym ;)
Naszła mnie tak oto refleksja, jak bardzo potrzebuję odpoczynku, jak mało czasu mam dla mojego D. i jak bardzo za nim tęsknię.

Z perspektywy czasu stwierdzam, że daliśmy radę. Było ciężko. Momentami Obrzydliwie ciężko. 
Poradziliśmy sobie.
I wiem, że zawsze będziemy dawać radę.

RAZEM 

Dziś prawdziwie doceniam dzień kiedy mogę nie iść do pracy.
Takich dni w tym roku było bardzo mało.
A nawet jeśli w tej pracy nie byłam fizycznie to i tak na telefonie i pod mailem. Robiąc obiad, usypiając Młodego czy będąc na spacerze.
Doceniam, kiedy mogę wyjść na ten spacer i myśleć tylko o tym, co fajnego dziś jeszcze będę robić w domu.
Doceniam podmuch wiatru.
Doceniam każdy promyk słońca.
Doceniam każde słowo zamienione z D.

Ten pęd dużo mnie nauczył.
Chyba stałam się jeszcze bardziej sentymentalna.
Cieszę się, że widzę te niedostrzegalne dla mnie wcześniej szczegóły.
I obiecuję sobie czerpać z takich chwil jeszcze więcej. 
Po prostu.
A teraz nie mogę się doczekać kolejnego długiego pobytu na zwolnieniu lekarskim...
Bynajmniej nie chorobowym ;)



Ev.      

czwartek, 14 września 2017

D Y S T A N S . . .


Praca, praca, praca...
Czy nie lepiej podchodzić do tego wszystkiego z większym dystansem?
Słuchać piąte przez dziesiąte?
Starać się, ale nie robić wszystkiego za wszelką cenę?
Angażować się, a nie poświęcać?
Wykonywać swoją pracę i traktować ją jako PRACĘ, a jak czegoś nie dasz rady załatwić, to świat się nie skończy?
Czy nie powinniśmy przejmować się swoim życiem prywatny bardziej, niż pracą?

No pewnie, że powinniśmy.

Więc JA muszę się tego nauczyć.
Cholera, świat nie kończy się na pracy.
Nie jest to jedna jedyna rzeczy, którą możesz w życiu robić.
Nie jest to najważniejsza rzecz w Twoim życiu.
Mąż, syn, rodzina naprawdę są ważniejsi.
A Twoje zdrowie psychiczne?
Czy nerwy nie odbijają się na twoim zdrowiu?

Wdech, wydech.

Jak to powiedziała kursantka Marta:

„Spójrz na to z pozycji kosmosu. Czy to, że teraz się czymś przejmujesz będzie miało jakieś znaczenie za 10 lat?”. 

Wielce prawdopodobnie, że żadne.

Naucz się DYSTANSU.
Może teraz, kiedy to wreszcie napisałam zacznę tego przestrzegać...





Ev.